ในโลกยุคดิจิทัลที่ความบันเทิงทุกรูปแบบถูกย่อมาไว้บนหน้าจอสมาร์ทโฟนและทีวี ทว่าท่ามกลางความสะดวกสบายเหล่านั้น กลับมีสิ่งหนึ่งที่กำลังขโมยเวลาชีวิตของเราไปโดยไม่รู้ตัว นั่นคือภาวะที่เราติดอยู่กับการไถหน้าจออย่างไร้จุดหมายเพื่อมองหาคอนเทนต์ที่ถูกใจ ตัวเลข 28 ชั่วโมงต่อปีนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสูญเสียทางเวลาที่เราควรจะได้ใช้ไปกับการพักผ่อนอย่างแท้จริง เรามาวิเคราะห์กันอย่างตรงไปตรงมาว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมองของเราเมื่อมีตัวเลือกมากเกินไป และจะจัดการกับมันอย่างไรดี
การที่ทุกเรื่องต่างพยายามนำเสนอความน่าสนใจในระดับที่สูงพอกัน ยิ่งทำให้กระบวนการตัดสินใจช้าลง สุดท้ายแล้วความตื่นเต้นและความต้องการที่จะดูความบันเทิงในตอนแรกก็ค่อยๆ หนังน่าดู ลดน้อยถอยลงไปจนเกือบหมด
หลายครั้งที่เราจบลงด้วยการปิดทีวีแล้วนอนหลับไปด้วยความหงุดหงิดใจแทนที่จะได้รับความเพลิดเพลิน